فناوری اطلاعات و ارتباطات(ICT) یکی از محورهای توسعه در جهان امروز به شمار می رود. با دگرگونی شگرفی که در وسایل ارتباطی و ارتباطات جمعی پدیدار شده است،آموزش الکترونیک و کلاس‌های مجازی و همچنین آموزش الکترونیکی از راه دور شکلی فراگیر یافته است.

پیش از این تلویزیون و رادیوی آموزشی به عنوان نوین‌ترین رسانه‌های مرتبط با آموزش از راه دور مورد نظر بوده است. علاوه بر آن پدیده ای چون ITV   (Interactive Television) یا تلویزیون تعاملی به عنوان رسانه‌ای دوسویه امکان ارتباط کاربر با وسیله آموزشی خود را تا حدودی امکان پذیر می‌ساخت.

با پیدایش شبکه‌های وسیع کامپیوتری و اینترنت گسترش امکانات سخت افزاری و نرم افزاری و دسترسی عموم مردم به این امکانات، پدیده آموزش مجازی و کلاس‌های مجازی و یادگیری الکترونیکی (E-Learning) به وجود آمد و امروزه یکی از بحث‌های داغ نهادهای آموزشی در کشورهاست.

دانشگاه‌ها در کشور ما یکی پس از دیگری بخشی از کلاس‌های خود را به صورت مجازی برگزار می‌کنند و یا دوره‌های کامل را به عنوان دانشگاه مجازی  ( virtual university) ارایه می‌دهند.

دانشجویان با استفاده از شبکه‌های داخلی دانشگاه‌ها و یا با استفاده از کامپیوتر شخصی از منزل و یا هر مکان دلخواه در هر نقطه از جهان  به مرکز آموزش های مجازی دانشگاه مورد نظر  وصل می‌شوند و به دو شکل همزمان و غیر همزمان از کلاس‌ها استفاده می‌کنند.

در شکل اول مطالب درسی در هر زمان و به صورت فایل نوشتاری و یا دیداری و شنیداری در اختیار دانشجو قرار می‌گیرد و در شکل دوم، استاد حضوری زنده دارد و از طریق امکانات اتاق‌های گفتگو و موارد مشابه به گفتگو با دانشجو می‌پردازد.

آموزش مجازی می‌تواند در تمام مراکز آموزشی اجرا شود، اما باید در نظر داشت که عمده محتوای درسی شامل مطالب تئوریک خواهد بود و فراگیری مهارت‌هایی که نیاز به کارهای آزمایشگاهی و تمرینات کارگاهی دارند، حتی با استفاده از  مشابه‌سازی الکترونیکی فعلا امکان پذیر نیست.

از سوی دیگر برخی از کلاس‌ها به ارتباط چهره به چهره آموزگار و دانش آموز بسیار وابسته است و این در جهان مجازی، فقط یک ارتباط چهره به چهره مجازی و در نهایت با واسطه خواهد بود. به نظر می‌رسد در کشور ما که تکنولوژی آموزشی با استفاده از امکانات چند رسانه‌ای (مالتی مدیا) در کلاس‌های درس سابقه‌ای نداشته است، جهش به سوی استفاده از امکان چند رسانه‌ای در محیطی مجازی کمی سطحی باشد و ممکن است بیش‌تر به یک تب مقطعی و برخوردی احساسی تشبیه شود.

به هر حال، در صورت امکان برقراری دوره‌های آموزش مجازی از راه دور، صرف نظر از هزینه کلان آغازین و عدم دسترسی فعلی همه مردم به خطوط پر سرعت انتقال دیتا، امتیازات ویژه ای دارد.

فراگیر بودن دوره‌های آموزشی در هر زمان و مکان و امکان دسترسی به مطالب درسی برای افرادی که امکان حضور در کلاس را ندارند، امکان دسترسی فرد به منابع بی‌شمار موجود در شبکه وب، بهره گیری از امکانات چند رسانه‌ای برای فراگیری و مواردی دیگر از آن جمله‌اند.

درباره فراز و نشیب‌های این پدیده بسیار گفته‌اند و عوامل اجتماعی، فردی و تکنولوژیک متعددی را می‌توان در این رابطه بررسی کرد که این بررسی البته برای هر نهادی که قصد اجرای آن را دارد، ضروری است.

انجمن سینمای جوان نیز به پیروی از موج کاربرد آموزش مجازی بدیهی است که در بخش آموزش به آن توجه داشته باشد ولیکن یک پژوهش جدی پیرامون بخش‌های پنهان این کوه یخی بدون شک ضروری است، چرا که آموزش مجازی آن گونه که سهل می‌نماید، نیست.

در این جا چند سوال مطرح است؛ با وجود دفاتر انجمن در شهرستان‌ها وجود کلاس‌های مجازی چه جایگاهی می تواند داشته باشد؟

آیا ظرفیت کلاس‌ها در مراکز اشباع است و یا آموزش حضوری فیلمسازی در مراکز برتری برآموزش مجازی آن ندارد؟

آیا دسترسی به کلاس‌های انجمن در نقاط مختلف کشور وجود ندارد و آموزش مجازی می‌تواند جای خالی آن را پر کند؟

آموزش مجازی یا باید هزینه‌ها را کاهش دهد و یا دسترسی به دانسته‌ها را امکان پذیر سازد و دوره‌های آموزشی را وسعت ببخشد .

می‌دانیم که آموزش مجازی می‌تواند به عنوان مکمل کلاس درس ارایه شود و برای معرفی منابع دیگر و مطالعه بیش‌تر کارآمد باشد و یا می‌تواند جایگزین کامل کلاس شود.

با توجه به دروس مورد نظر در انجمن بدیهی است در زمینه دروس کارگاهی مثل عکاسی، کارگردانی، تدوین، فیلمبرداری و حتی فیلمنامه‌نویسی - که شاید در ابتدا کاملا تئوریک به نظر آید و البته چنین نیست-  نمی‌توان صد در صد از طریق ارتباط هنرجو با سایت انجمن و بهره‌گیری از  دروس مجازی  موجود در آن به آموزشی موفق دست یافت.

چرا که کار با ابزار، آموزش کارگاهی، سوال و جواب مدرس و هنرجو و بررسی دسته جمعی آثار نمونه و ساخته‌ها و نوشته‌های هنرجویان و از همه مهم‌تر ارتباط هنرجویان با یکدیگر که از مهم‌ترین انگیزه‌های فعالیت ایشان است، قابل چشم پوشی نیست.

ارایه کتاب‌های الکترونیکی (E-Book) از جمله پیشنهادهایی است که می‌تواند برای هنرجویان مناسب باشد.

حتی اگر دوره‌هایی به نام دوره‌های مجازی برگزار نگردد، ارایه کتاب‌های الکترونیکی برای بالا بردن دانش هنرجویانی که دسترسی به منابع برایشان دشوار است، ضروری است.

تهیه این گونه کتاب‌ها گرانقیمت است و به صرف ارایه یک فایل نوشتاری از صفحات کتاب، کتابی الکترونیکی ارایه نکرده‌ایم بلکه باید محتوای کتاب با توجه به امکانات دیداری و شنیداری رسانه مورد نظر دگرگون شود.

یک کتاب الکترونیکی به عنوان مکمل درس عکاسی می‌تواند پر از عکس‌های مناسب و ترسیمات مفید باشد. این کتاب در درس کارگردانی می‌تواند در برگیرنده نمونه فیلم‌هایی برای آموزش بهتر باشد. به شرط آن که خطوط دیتا در منازل یا دفاتر انجمن در شهرستان‌ها جوابگوی این نرخ از مبادله اطلاعات باشد.

به هر حال تحقق ایده کلاس‌های مجازی علاوه بر وجود زمینه‌های لازم نیاز به یک سیستم مدیریتی برای فراهم کردن شرایط سخت افزاری، نرم افزاری، تهیه محتوی و طراحی و ارایه آن در محیط وب دارد.

آشنایی با سینما ، در سینمافردا